Laat mij los!

De school is alweer bijna twee weken begonnen, de zomervakantie lijkt alweer ver achter ons te liggen. Wij zijn in de zomervakantie verhuisd en hebben nu een tuin. Heerlijk natuurlijk, lekker in het zonnetje zitten wanneer hij schijnt. Ik dacht, in al mijn enthousiasme, leuk een tuin voor Jay! Niet wetende dat mijn ondernemende kleuter de tuin na 2 dagen wel gezien zou hebben en besloot dat het tijd werd om echt alleen buiten te gaan spelen. ‘Ok op het grasveld dan waar mama je kan zien, goed?!’. Dit resulteerde in dat ik niets meer kon doen omdat ik, met mijn neus tegen het raam geplakt, probeerde elke stap van mijn stoere vent te volgen. Ik had mij die tuin toch echt anders voorgesteld (lees: met een kop koffie in t zonnetje lekker relaxen). Maar so far so good. Jay bleef netjes op het grasveld dus dacht ik dat ik wel eventjes die welverdiende kop koffie kon gaan inschenken. Tevreden ging ik bezig met de koffiemachine trots denkend, wat wordt hij snel groot! Ik liep weer terug naar mijn plek bij het raam en keek naar het grasveld, waar Jay aan het spelen was. WAS ja, ik verslikte mij half in m’n koffie en knipperde nog een keer met mijn ogen. Hij was weg! Ok rustig blijven en gewoon even een rondje lopen dan vind je hem vast wel. Na 4 rondjes op blote voeten, nog steeds geen spoor van mijn stoere kleuter, ging er natuurlijk van alles door mijn hoofd. Had ik hem nog niet alleen moeten laten? Is hij door iemand meegenomen? Ineens hoor ik een stemmetje, ‘hey mama, wat leuk ben jij ook buiten aan het spelen?!’. Ehm nee Jay ik zocht jou, je zou toch op het grasveld blijven? ‘oh ja maar we gingen even iets uit de schuur pakken’. Hij was met het buurjongetje meegelopen en had dit niet tegen mij gezegd. Tja dat was ik vergeten te zeggen ‘als je met een ander kindje mee gaat, moet je eerst naar mama komen om dat te zeggen’. Met de zenuwen nog in mijn lijf en de zweetdruppels op mijn hoofd, leg ik hem rustig uit dat hij dat voortaan even moet zeggen als hij met het buurjongetje (of wie dan ook) mee gaat. Zijn antwoord: ‘mama, maak je niet zo druk zeg. Ik ben toch zo weer terug, een bal pakken duurt echt niet zo lang hoor! Ga nu maar weer naar binnen.’ Ik ben uiteindelijk maar in de tuin gaan zitten en ben hem geen seconde meer uit het oog verloren. Loslaten is toch echt moeilijker dan ik ooit gedacht had! Herkenbaar?

No Comments

Leave a Comment